TÜİK Cenapları! Mayıs ayı enflasyonunu 0.89 olarak açıklayarak korona salgınının inim-inim inlettiği biçare milletin boş böğrüne öldürücü bir aparkat ekleştirdi.
Enflasyon sepetini sürekli güncelleyip majestelerinin görüş ve düşüncelerine uyarlayan TÜİK görevini ifa etmekte ne kadar hazır, nazır ve mahir olduğunu cümle aleme bir kez daha gösterdi.
Oysa Mayıs ayında akaryakıt ötv’sine yapılan kallavi zam bile tek başına enflasyon rakamlarına yaklaşık 0.5 puan katkı yapmalıydı. Bunun dışında sepetteki ürünlerden gıda fiyatlarına yapılan zamlarında en az 1 puan etkisi olmalıydı, bunu ben değil, bu işin ilmine yıllar yılı kafa patlatmaktan tepeleri Teyyare pistine dönen uzmanlar söylüyor.
Başka örnekler vermeye gerek yok, sokaktaki Ayşe Teyzeye, mütekaid Mehmet Amca’ya sorsanız TÜİK’in açıkladığı rakamların en az 3-4 katını söyleyeceklerdir, zira bu paralar direkt onların cebinden çıkıyor. Bu insanlar TÜİK’in enflasyon rakamlarını hangi marketleri esas alarak belirlediklerini hala anlayabilmiş değiller, bundan dolayı TÜİK’çilerin kulaklarını çınlatmaktan bir hal oluyorlar.
Tamamına yakını Akademisyenlerden oluşan, Enflasyon Araştırma Grubu (ENAG) ise Mayıs enflasyonu, 3.94’tür dedi. Arada tam 4 (dört) kat fark var. Başka bir ifadeyle bütün çalışan ve emeklilerden çalınan yüzde 3.05. Bu sadece bir aylık çalıntı oranı tabi. 12 aya vurduğunda hepimizin gelirlerinin en az %35’ini çalıyor bu vicdansızlar!
Bu İstatistik uzmanı arkadaşlara sorsan, şişinerek bu işi çok iyi becerdiklerinden dem vururlar. Halbuki becerdikleri yaptıkları iş değil ayıptır söylemesi bizatihi milletin kendisidir. Enflasyon rakamlarını olduğundan en az yüzde 50-60 düşük göstermek ve bu yolla birilerinin kafalarını okşamasını beklemek beyefendiler için orgazm benzeri bir duygudur, emsalsiz bir keyiftir.
Bunlara sorsan, namazında-niyazında, haramdan kaçınan, kul hakkına el uzatmayan örnek müslüman’dırlar. 80 milyon kişinin gelirini tabiri caizse gasp etmek bunlara göre kul hakkı yemek değil asli bir görevdir. Başka türlü düşünseler utançlarından sokağa çıkamazlar, geceleri uyku uyuyamazlar, sürekli kulakları çınlar, Kulak-burun-boğazcıların kapılarını aşındırmaktan bitap düşerler.
Bir insanın işini kaybedecek olması ihtimali, bunun yaşatacağı korku gerçekten önemlidir. Ancak onurunu, şeref ve haysiyetini kaybetmesi bundan daha mı az önemlidir?.
Dedeler, Nineler torunlarını dizlerine oturtup, geçmişte, gençliklerinde yaşadıkları onur ve gurur verici, gurur duydukları şeyleri anlatırken bundan çocuk gibi haz duyarlar. Hangi dede ya da nine o masum yavrucakların başlarını okşarken; “evladım ben yalnızca kendi ikbalim için milyonlarca kişinin kul hakkını yedim, hiç kimseye acımadım, insanların yoksullaşmasına aracılık yaptım, bundan hunharca, sadistçe bir keyif aldım, çünkü doğruları yapmaya, doğruları söylemeye mabadım yemedi diyebilir.
Yeter artık!, biraz vicdan, biraz iz’an, biraz insaf, biraz merhamet, biraz empati yani biraz insanlık…Bu dünyanın birde ötesi var. Hepimiz yaptıklarımız ya da yapmadıklarımızdan hesaba çekileceğiz. Kefenin cebi yok, öteye kör kuruş götüremiyorsunuz. Efenim ben falankesin talimatına uydum, onun-bunun emirlerini yerine getirdim, benim suçum, günahım yok!..
Yok öyle üç köfte yirmi beş. Bal gibi suçlusun, en azından suç ortağısın. İşte bu kadar basit…
